Jednym z pierwszych rozdziałów otwierających najnowsze wydawnictwo Muzeum Regionalnego w Świebodzinie pt. "Świebodzin. Ludzie, budowle, anegdoty." autorstwa Pana Kazimierza Gancewskiego, są wspominane przez autora z przymrużeniem oka podróże "PeKaeSem". Książka pełna jest anegdot, ciepłych wspomnień o ludziach, których sylwetki nierozerwalnie związały się z naszym miastem, a wszystkie teksty Pana Kazimierza okraszone zostały najprzedniejszymi fotografiami wprost z obiektywu Pana Piotra Węcławskiego.

To już druga część obrazków z życia codziennego miasta w II połowie XX wieku. Pozycji tej nie należy traktować tylko jako cennego uzupełnienia półek domowej biblioteczki, lecz raczej należy mieć ją stale pod ręką, już dziś planując pierwsze wiosenne spacery wytyczonymi przez autorów - tekstu i obrazów - ścieżkami.

Świebodzin. Ludzie, budowle, anegdoty. Kazimierz Gancewski

     Gdyby nie aura na zewnątrz, wciąż mogłoby mi się wydawać, że jeszcze nie przebrzmiał czerwcowy, gorący gwar wznoszony przez uczestników spotkania promującego "Świebodzin spod przymkniętych powiek", a to już prawie dwa lata minęły i mamy kolejną okazję do spotkania się z okazji wydania kontynuacji wspomnień Pana Kazimierza Gancewskiego.
     Tym razem Pan Kazimierz zabiera nas na jesienny spacer uliczkami naszego miasta i nie tylko...
     Już wiem, że autor gwarantuje nam spacer w doborowym towarzystwie, zabarwiony charakterystycznym humorem anegdot, ciepłem wspomnień o ludziach, których warto zachować w sercach i pamięci. To spacer w cieniu ratusza, kamieniczek, kościołów, spacer cichymi alejkami świebodzińskiej nekropolii.
     Kolejna lektura obowiązkowa dla każdego Tutejszego jak i nietutejszego - jak ja :). Gorąco polecam i zapraszam w imieniu Pana Kazimierza na autorskie spotkanie w Galerii Inspiracje w piątek 1 marca.

Kamol, głaz, kawałek skały ... całkiem nie mała rzecz, a jednak nie jest go tak łatwo odnaleźć.

W zeszłym tygodniu otrzymałem e-mail od Pana Arka z informacją o prawdopodobnym położeniu poszukiwanego kamyka, jednak wstrzymałem się z ogłaszaniem zwycięzcy zabawy do czasu uzyskania stosownej dokumentacji.

Dzień, dwa temu, do akcji wkroczył kolejny poszukiwacz dostarczając ciekawych informacji i kolejnych wskazówek. Jak się okazuje, przesłane fragmenty skanów przedwojennych map dostarczają nam informacji o dwóch kamykach: jednym położonym w lokalizacji o której pierwotnie pisałem, czyli w świebodzińskim - "miejskim lesie" (Schwiebuser Stadtforst) - na planie oznaczonym nazwą Hindenburgstein i drugim, położonym w smardzewskim lesie (Schmarser Wald) o identycznie brzmiącej - ale nieco inaczej pisanej nazwie: Hindenburg-Stein.

Schwiebuser Stadtforst - Hindenburgstein

Świebodziński las miejski (Schwiebuser Stadtforst) z oznaczona pozycją Hindenburgstein
(kliknij obrazek prawym przyciskiem myszy i wybierz "Pokaż obrazek" aby go zobaczyć w większej rozdzielczości)

Smardzewski las (Schmarser Wald) z oznaczona pozycją Hindenburg-Stein

Od tego czasu przestaliśmy szukać jednego, a zaczęliśmy poszukiwania dwóch kamoli.
Oczekiwania trwały raptem dzień.

Otrzymane zdjęcia - moim zdaniem dobitnie świadczą o tym, że tropy wiodły nas niestety w złym kierunku. Nadesłane zupełnie niezależnie przez obu Panów - Arkadiusza i Bogusława - fotografie, ukazują zupełnie inną zgubę niż ta, która prezentowana jest na przedwojennej pocztówce. Dlaczego uważam, że to nie jest ten sam obiekt westchnień kamieniarzy? Rozmiar - przede wszystkim, trudno byłoby na smardzewskim kamyku usiąść w podobnej pozie, a co dopiero we dwoje :). Po drugie, dysponujemy w miarę dokładnymi i aktualnymi mapami tych okolic, na których możemy znaleźć Kamień Wilim (ten ze smardzewskiego lasu), za to ani śladu po "krzeczkowskim Hindenburgu".

Plan fragmentu smardzewskiego lasu z oznaczona pozycją Kamienia Wilim
(kliknij obrazek prawym przyciskiem myszy i wybierz "Pokaż obrazek" aby go zobaczyć w większej rozdzielczości)

Fragment planu świebodzińskiego lasu z oznaczoną prawdopodobną pozycją Hindenburgstein
(kliknij obrazek prawym przyciskiem myszy i wybierz "Pokaż obrazek" aby go zobaczyć w większej rozdzielczości)

Relacja Pana Bogusława potwierdza prawdopodobny stan:

Tego "kamyka" szukałem z dziesieć lat temu na podstawie danych z naszych map - oznaczony jako Denkmal HindenburgStein w lesie, w odległości około 1 km od Krzeczkowa (okolica opisana jako Stadfosterei Schwiebus). Niestety po kamieniu zostało tylko małe zagłębienie w ziemi, z tego co się dowiedziałem, kamień został prawdopodobnie przetransportowany w latach 70-tych w okolice Sulechowa.

Interesujące... Ciekawe komu i do czego przydał się nasz "Hindenburg"? Czy doczekamy się informacji o dalszych losach "kamola" z tyczyńskiego lasu?

Nie chcę powiedzieć, że dla potwierdzenia powyższych informacji szukamy dziury w lesie, ale gdyby się komuś udało dotrzeć do prawdopodobnego miejsca po kamieniu, wciąż proszę o geotagowane foto.

Chociaż ani właściwy kamyk, ani nawet dziura po nim nie zostały jeszcze udokumentowane, to raczej nie mam nadziei, na aktualne, piękne foto "kamola", ale chcę bardzo podziękować obu Panom za to, że zrobili coś więcej od napisania e-mail - oni po prostu odwiedzili Wilim'iego w smardzewskim lesie. Słowo się rzekło, więc dla obu Panów z przyjemnością i z podziękowaniem przekażę po egzemplarzu "Wspomnień spod przymkniętych powiek" Pana Kazimierza Gancewskiego.

Pozdrawiam,
Robert Ziach

Z ostatniej chwili. Jeszcze "ciepłe" od majowego słońca, zdjęcia miejsca po "Hindenburgu" nadesłane przed chwilą przez Pana Bogusława. Historyjka dopełnia się. Jedna się kończy, kolejna zaczyna. Gdzie skończył swój żywot kamień z tyczyńskiego lasu?

POSZUKIWANY

Słusznego wzrostu, postawny, barczysty (dobrze napakowany). W jego przypadku, niewielu pozwoliłoby sobie na określenie wieku, choć z pewnością mogę o nim rzec: sędziwy z niego staruszek. W obyciu szorstki, rzekłbym nawet chropowaty, przypruszone lico onegdaj zadziorne, dziś z pewnością ugładzone. Zarost - gęsty - wpadający w kolor mchu, szczególnie po północy, przepraszam.. od północy. Karnacja, kaukaska, chociaż bardziej popielata, zresztą kto go wie skąd się do nas przyturlał, może z północy, może z południa. Obiekt niezbyt towarzyski - trudno mu się dziwić - na co dzień obcujący w zupełnie odmiennym towarzystwie... Ostatnio widziany jakieś 100 lat temu. Lecz po co słowa, skoro można go zobaczyć (zdjęcie TUTAJ)

UWAGA!
Są pierwsze (24. maja 2012 r.) doniesienia i wskazówki, dzięki którym będzie można odnaleźć i udokumentować położenie "zguby". Pan Arkadiusz w swoim e-mail wskazuje na położenie kamyka w lesie przy drodze ze Smardzewa do Bukowa. Podaje również link do skanu poniemieckiej mapy, na którym ów zaginiony kamyk został odnaleziony: http://amzpbig.com/maps/3860_Bomst_1938.jpg .
Według moich przybliżonych oględzin stawiam, że prawdopodobnym miejscem położenia "Hindenburga" jest trójkąt o współrzędnych wierzchołków:

A: 52.177300, 15.677462
B: 52.174774, 15.674372
C: 52.174774, 15.680208

Jeżeli wskazówki się potwierdzą, to mamy zagadkę rozwiązaną! Teraz czekamy tylko na przyszłego właściciela nagrody książkowej, który dostarczy geotagowane zdjęcie poszukiwanego obiektu. Ze swojej strony bardzo dziękuję Panu Arkowi za podpowiedź.

Kontynuując wątek boiska przesyłam fotkę sprzed 90 lat.

Ta drużyna przyjechała z drugiej strony Odry do Schwiebus na turniej.

Budynek z tyłu to ten sam, o którym pisałem przy okazji rozszyfrowywania ostatniego zdjęcia.
Ciekawe, że tzw. sztanga bramki jest tak samo wygięta!
Z tyłu, z lewej strony budynek (obecnie do kupienia) byłej dyrekcji Rejonu Energetycznego – później warsztatów LORO (ul. Poznańska)

Pozdrawiam!
KG